top of page
  עמי שביט : מוזיקה אלקטרונית מ-1977


הוצאה לאור, מחקרים

Ami Shavit: electronic music from 1977

In Alpha Mood

“One of the criteria for judging and evaluating a work of art is its lifespan […]” 

Ami Shavit

From the introductory chapter in the guide:

Over three decades after it was produced, In Alpha Mood, an electro-acoustic album by Israeli conceptual artist Amichai (Ami) Shavit (born in Tel Aviv, 1934), began to generate renewed interest – a stark contrast to the tepid reception it encountered upon its initial release, in 1977. In 2009, the album’s six tracks, totaling 35 minutes, could be heard throughout the Herzliya Museum of Contemporary Art, during the three months of the city’s 2nd contemporary art biennial exhibition. In 2011 it was digitalized and released in CD format as part of “The Culture Club,” a program of events organized for Art Basel Miami Beach. Curated by the editors of Picnic Magazine, who had also curated the biennial, the events showcased a group of artists from Israel at the international art fair. In 2015 the album was reissued on vinyl and made available as a digital download – this time through Finders Keepers Records, a UK imprint specializing in reissues of albums and sound recordings in an eclectic array of genres from around the world. Made possible through the efforts of Ofer Smilansky, an Israeli musician and new media artist based in Belgium, the Finders Keepers reissue exposed the album to a whole new audience of electronica fans throughout the world, and that year the album was listed on The Guardian’s best-of selection of music from the Middle East and North Africa.

In Alpha Mood was created and produced independently by Shavit, who originally released the album on AMIS RECORDS, his eponymous label.[1] While not limited to the six tracks included in the album, any other music he had made during the 1970s never got to be published contemporaneously, and the album remained the imprint’s only release. Shavit had no musical training or background, and in the early 1970s, as he began experimenting with sound and music, he was known primarily as a visual artist, and most of all for his kinetic art. He says that the album, a selection of his music from that time cohesively edited into LP format, was originally intended for a limited edition 5000-copies release, but that the first 500-copy print run eventually became the only edition to come out. Kolinor, one of Israel’s leading recording studios at the time, produced the album’s master copy, and distribution was assigned to Mango, a local distributor that specialized in imports of progressive music from oversees and also operated a record store, at Massaryk Square in Tel Aviv.

Designed by Shavit himself, the album art is markedly progressive and minimal in style, in fitting with the advanced technology through which the music itself had been realized. Issued in a folding format of a double LP, the sleeve shows a graph line running from side to side, colored in a gradient of red, yellow and blue, over a uniform black; the same image is featured on the inner sleeve too, but rendered in black-and-white. The graph element was reworked from Aesthetographs, a print series Shavit was making at the time, based on physiological responses he himself recorded from random subjects who were shown, among others motifs, images meant to echo recognizable works of Israeli art. The electrical-sensor feedback mechanism he used for the task is not unlike that of a lie detector. Once featured on the album cover, however, outside the context of the original print series, it brings to mind the oscillating frequencies of electronic communication signals. The image featured on the album was reproduced in silk-screening, a process realized by the legendary Shohar Press at moshav Beit Herut. Noted for its quality prints, Shohar worked regularly for Israel’s leading graphic artists at the time, among them Dan Reisinger and David Tartakover.

Upon its release, following a fraught and demanding production journey, In Alpha Moodhardly generated any response in the public. In the press, it was mentioned by neither music or art critics, and as no public playing of it was ever held, it remained virtually absent from the cultural landscape in any public sense. Shavit says that out of the album’s eventual 500-copy edition, some of the copies he gave to friends and colleagues, with the rest allotted to a general distribution that was limited in scope to begin with. Parts of the album were later played during “The Bio-Computerized Experience,” Shavit’s 1985 solo show at The White Gallery in Tel Aviv, where the main exhibits consisted of digital-interface interactive art, but again the music hardly gained any meaningful attention, nor mentioned by name. The only reference to it in the press comes from a magazine piece on Shavit by Yotam Reuveny, who after visiting the show described the music as follows: “We sat [together] at The White Gallery. There was a music playing in the air, a piece by Shavit, electronic music, what else. Something reminiscent of Zen music, far-off and otherworldly. From Nepal and India.”[2]Not having been played publicly since, nor mentioned in the press or even in academic research, the album was all but forgotten – up until the 2000s, when a renewed interest began to emerge.

In Alpha Mood was not created for aesthetic purposes per se, nor was it meant to be consumed casually, in passing. A short text on the album’s back cover, in English, makes clear Shavit’s pragmatic intentions as regards the listener, disclosing the underlying motivation that led him to create this piece of experimental music: “[T]he music of this record was stimulated by the theory and practice of biofeedback. It is aimed to create a calm, relaxed, meditative mood associated with alpha brain wave.” Gaining popularity among circles of non-traditional researchers and practitioners of mental health in the 1960s and 1970s, the method known as “biofeedback” makes use of auditory signals that are meant to stimulate the alpha frequencies in the brain’s electric activity, a brainwave associated with an alert state of relaxation. And so, as the album’s title suggests, In Alpha Mood aims to take advantage of the 35-minutes’ encounter with its listeners to generate a beneficial transformation in them, to effect change for the better.


[1] Some years back, Shavit entrusted his music archive in its entirety to Smilansky, who since has worked to remaster and publish parts of it. So far, two additional albums by Shavit from that period, previously unpublished, have now been released: also on the Finders Keepers imprint, Neural Oscillations and Alpha Rhythms came out in 2018, and 2019 saw the release of Yom Kippur 1973, this time on Sub Rosa, a Belgian label specializing in avant-garde and contemporary music.

[2] The article, which includes an interview with Shavit, was published on the occasion of his gallery show. Yotam Reuveny, “Kochav Shavit,” Yedioth Ahronoth, 3.5.1985 (in Hebrew).

عامي شڤيط: موسيقى إلكترونية من 1977

In Alpha Mood

"أحد المعايير للحكم وتحديد قيمة العمل الإبداعي هو مدة حياته [...]" 

عامي شڤيط

من المقدمة في الكتاب:

بعد أكثر من ثلاثة عقود على انتاجه تجدد الاهتمام بألبوم الموسيقى الإلكتروكوستيك In Alpha Moodللفنّان الإسرائيلي المفاهيمي عاميحاي (عامي) شڤيط (من مواليد تل أبيب، 1934)، وذلك بعد الإقبال الضئيل عليه نسبيًا عام 1977، حين إصداره لأول مرة. في العام 2009 جرى اسماع أشرطة الألبوم الذي يمتد على مدار 35 دقيقة بشكل متكرر في أرجاء متحف هرتسليا للفنون المعاصرة، لمدة ثلاثة شهور معرض البينالي الثاني للفنون المعاصرة في المدينة. في أعقاب مبادرة محرري مجلة الفنون "بيكنيك"، الذين نسقوا البينالي في هرتسليا، تم انتاج الألبوم بصيغته الرقمة على قرص مدمج صدر عام 2011، بمناسبة أحداث "منتدى الثقافة، ميامي" حيث عرضت المجلة نخبة من الفنّانين الإسرائيليين في معرض الفنون الدولي آرت بازل ميامي بيتش. في العام 2015 تم اصدار العمل من جديد على قرص فينيل، وبالوقت نفسه تم اتاحة الألبوم كملف سماعي للتنزيل عن الشبكة – وهذه المرة تم الأمر من قبل شركة النتاج الموسيقي المستقلة البريطانية Finders Keepers Records، المُتخصص بإعادة انتاج تسجيلات وألبومات نادرة من مختلف الأساليب من أنحاء العالم. الإصدار المتجدد من قبل Finders Keepers، الذي نُشر بمبادرة عوفر سميلنسكي، موسيقار وفنّان النيوميديا الإسرائيلي القاطن في بلجيكا، كشف العمل على جماهير جديدة من محبي الموسيقى الإلكترونية في العالم، وأشارت صحيفة الغارديان البريطانية إلى هذا الألبوم كأحد أفضل الألبومات المختارة لعام 2015 من فئة الشرق الأوسط وشمال أفريقيا.

لقد صدر ألبوم In Alpha Mood، الذي ألفه وأنتجه شڤيط بشكل مستقل، كان قد صدر في الأصل عن شركة الإنتاج المستقلة التي أسسها باسم AMIS RECORDS. ورغم أن شڤيط ألف خلال سنوات السبعينيات مقاطع صوت وموسيقى إلكترونية أخرى، إلا أنه لم يتم تحريرها ولم تصدر، وكان الألبوم عمليا هو العمل الوحيد الذي صدر عن الشركة المستقلة[1]. شڤيط الذي اشتهر في تلك الفترة كفنّان بصري، وخاصة بفضل النحت الحركي، بدأ يجرب الساوند في العمل الموسيقي في سنوات السبعينيات المبكرة، بدون أن تدريب مسبق في المجال. يقول شڤيط أنه كان ينوي في البداية نشر ألبوم In Alpha Mood، الذي يحتوي على مقاطع من تلك الفترة وجمعها في ألبوم واحد شامل ومتجانس، كان ينوي نشره على أسطوانة طويلة (LP) بإصدار محدود من 5000 نسخة فقط، لكن الإصدار الوحيد في النهاية شمل فقط 500 نسخة من الطباعة الأولى. وقد تم انتاج أسطوانة الماستر في استديوهات كولينور، وهو من استديوهات الموسيقى الرائدة في البلاد، وأشرفت على النشر شركة Mango المتخصصة بنشر الموسيقى الجديدة والمتقدمة في العالم للجمهور المحلي، وكان لديها حانوت في ساحة مسريك في تل أبيب.

يبرز غلاف الألبوم، مت تصميم شڤيط، بمظهره التقدمي التقليلي، والذي يتلاءم مع المعدات التكنولوجية المتطورة التي أنتجت بواسطتها الموسيقى على الأسطوانة. وقد تم طباعة الغلاف بشكل ينفتح يلائم الألبوم المزدوج، مع خط مسنن من الكتابة التي تمتد من الطرف إلى الطرف، وبألوان متغيرّة من الأحمر إلى الأصفر والأزرق على خلفية أحادية اللون من الأسود الأملس؛ يظهر التصوير نفسه في الجهة الداخلية للغلاف، ولكن بالأسود والأبيض. الرسم البياني مأخوذ من الجماليات البيانية، سلسلة مطبوعات أنتجها شڤيط في السنوات النفسية، والتي تستند إلى تخطيط ردود فعل فسيولوجية لجمهور مشاهدين عشوائي خلال مشاهدة مختلف التصويرات، بيما فيها تلك التي تذكّرنا أعمالًا معروفة في الفن الإسرائيلي. قام شڤيط بتوثيق ردود الفعل بواسطة معدات محوسبة، بطريقة التغذية الاسترجاعية، ما يشبه تخطيطات جهاز كشف الكذب. عندما يظهر التصوير على غلاف الألبوم، بمعزل عن السياق الأصلي لسلسلة المطبوعات، فإن التصوير البياني تستحضر في الذهن ذبذبات الاتصال الإلكتروني، ومن أجل طباعة الغلاف تمت معالجة التصوير بتقنية الطباعة الحريرية، العملية التي تمت في المطبعة الأسطورية شوهار في بلدة بيت حيروت، التي عُرفت بجودة طباعاتها واستخدامها من قبل فنّانين ومصممين رائدين في تلك السنوات، بينهم دان ريزنغر ودافيد تراكتكوڤر.

لدى صدور الألبوم، بعد عملية انتاج متواصلة، لم ينل In Alpha Mood الكفاية من اهتمام الجمهور، وليس هناك أي تطرق إليه من قبل نقاد الفنون والموسيقى في الإعلام، ولم يتم اسماعه بشكل علني منظم، ما يعني أن حضوره لم ينطبع في الوعي العام. يقول شڤيط أنه من بين 500 نسخة الألبوم التي صدرت، تم توزيع بعضها للزملاء والأصدقاء، والبقية للنشر التجاري، التي كانت في الأصل كمية محدودة الحجم. مقاطع من الألبوم تم اسماعها خلال "تجربة الحوسبة البيولوجية"، وهو معرض فردي في الجاليري الأبيض في تل أبيب عام 1985، وضم أعمالًا تفاعلية مع بيئة محوسبة، وحتى هنا كانت الأصداء الجماهيرية للألبوم بالحد الأدنى. يوتام رؤوبيني، الذي زار المعرض، أشار إلى تلك الموسيقى التي كانت فضاء المعرض، وكتب: "جلسنا في الجاليري الأبيض. وفي الفضاء تعالت انغام عمل موسيقى لعامي شڤيط. موسيقى إلكترونية، بالطبع. وهي تشبه موسيقى الزن. شيء بعيد. من النيبال ومن الهند"[2]. منذ ذلك الحدث لم يتم اسماع هذه الموسيقى بشكل علني، ولم تنل أي تعامل آخر في الإعلام أو الدراسات وكادت تُنسى، إلى حين إعادة الاهتمام المجدد بها في الألفية الثانية.

العمل In Alpha Mood لم يُنتج كعمل فنّيّ جمالي بحت، ولم يُخصص للاستهلال المُكثف. الكتابة التي تظهر على غلاف الألبوم باللغة الإنكليزية، تعلن عن النوايا البرغماتية للمؤلف بخصوص جمهور المستمعين، وتكشف عن الدافعية لإنتاج الألبوم التجريبي هذا: "تم تأليف موسيقى هذا الألبوم بوحي من نظرية وممارسة منهج "الارتجاع البيولوجي. وهي تهدف إلى تحفيز حالة تأملية من السكينة والهدوء، المتربطة بموجات ألفا في الدماغ"[3]. "الارتجاع البيولوجي"، هي طريقة علاجية سيكولوجية اشتهرت في سنوات الستينيات والسبعينيات في الأوساط البديلة للباحثين والمُعالِجين في مجال الجسد والروح، وتستخدم الذبذبات السماعية المُخصصة لإثارة موجات ألفا في الدماغ – نشاط كهربائي على التردد المسؤول عن الاسترخاء والسكينة في الجسد. ومن هنا أشتق اسم الألبوم "في مزاج ألفا". وبكلمات أخرى، يتطلع هذا العمل إلى استغلال وقت اللقاء لمدة 35 دقيقة بينه وبين المستمعين من أجل خلق تغيير إيجابي والتأثير الجيد على مستهلكي العمل.


[1]  قبل بضع سنوات نقل شڤيط أرشيف الصوت والموسيقى الشامل ليدي سميلانسكي، الذي عمل على معالجة ونشر بعض المقاطع منه. وحتى اليوم أصدر ألبومين آخرين لشڤيط، لم تصدر في السابق: في عام 2018 أصدر الألبوم Neural Oscillations and Alpha Rhythms، وهو الآخر من قبل شركة Finders Keepers؛ وفي العام 2019 صدر الألبوم Yom Kippur 1973، من قبل الشركة البلجيكية المستثقلة Sub Rosa، المتخصصة بموسيقى الأفنغارد والأعمال الموسيقية المعاصرة.

[2]  من مقابلة مع الفنّان نُشرن بمناسبة المعرض. يوتام رؤوبيني، "مذنّب شفيط"، يديعيوت أحرونوت، 3.5.1985.

[3]  “[T]he music of this record was stimulated by the theory and practice of biofeedback. It is aimed to create a calm, relaxed, meditative mood associated with alpha brain wave.”

עמי שביט : מוזיקה אלקטרונית מ-1977

In Alpha Mood

"אחד הקריטריונים לשפיטה ולקביעת ערכיותה של יצירה הוא משך החיים שלה [...]" 

עמי שביט

מתוך פרק המבוא:

למעלה משלושה עשורים אחרי שהופק, התעורר עניין מחודש באלבום המוזיקה האלקטרו-אקוסטי In Alpha Mood של האמן המושגי הישראלי עמיחי (עמי) שביט (יליד תל אביב, 1934), וזאת לאחר שהתקבל באופן מינורי למדי ב-1977, בעת שיצא לראשונה. ב-2009 הושמעו בלופ שש הרצועות המרכיבות את האלבום בן 35 הדקות ברחבי מוזיאון הרצליה לאמנות עכשווית, למשך שלושת חודשי תערוכת הביאנלה ה-2 לאמנות עכשווית בעיר. בעקבות יוזמה של עורכי מגזין פיקניק, מי שאצרו את הביאנלה בהרצליה, הופקה לאלבום גרסה דיגיטלית והוא יצא על גבי דיסק שמע ב-2011, לרגל אירועי "מועדון תרבות, מיאמי" שבהם הציג המגזין מבחר אמנים ישראליים ביריד האמנות הבינלאומי ארט באזל במיאמי ביץ'. ב-2015 זכתה היצירה להוצאה מחודשת על גבי ויניל, ובמקביל נעשתה זמינה כקובץ שֵׁמַע להורדה – הפעם על ידי הלייבל הבריטי Finders Keepers Records, המתמחה בהוצאות מחודשות של הקלטות ואלבומים נדירים במגוון אקלקטי של ז'אנרים מרחבי העולם. ההוצאה המחודשת של Finders Keepers, שיצאה לפועל דרך יוזמה של עופר סמילנסקי, מוזיקאי ואמן ניו-מדיה ישראלי המתגורר בבלגיה, הביאה לחשיפה של היצירה בקרב קהל חדש של חובבי מוזיקה אלקטרונית בעולם, והאלבום צוין בעיתון הגרדיאן הבריטי כאחד המומלצים לשנת 2015 בקטגוריית המזרח התיכון וצפון אפריקה.

האלבום In Alpha Mood, שחובר והופק על ידי שביט באופן עצמאי, יצא במקור בלייבל שייסד ושנשא את שמו, AMIS RECORDS. אף שבמהלך שנות ה-70 יצר שביט קטעי סאונד ומוזיקה אלקטרונית נוספים, אלה נותרו לא ערוכים ולא יצאו מעולם, וזו הייתה בעצם היצירה היחידה שיצאה בלייבל.[1] שביט, שהיה ידוע באותו הזמן כאמן חזותי, ובעיקר בזכות הפיסול הקינטי שלו, התחיל להתנסות בסאונד וביצירה מוזיקלית בשנות ה-70 המוקדמות, ללא כל הכשרה מוקדמת בתחום. שביט מספר שאת In Alpha Mood, המכיל לקט מן הקטעים מאותה התקופה שערך לכלל אלבום שלם והומוגני, התכוון להפיץ תחילה כאריך-נגן במהדורה מוגבלת של 5,000 עותקים, אולם המהדורה היחידה שיצאה בסופו של דבר כוללת רק את 500 העותקים של ההדפסה הראשונה. עותק המאסטר הופק באולפני קולינור, מאולפני המוזיקה המובילים אז בארץ, ועל ההפצה הופקדה חברת Mango, שהתמחתה בהפצה של מוזיקה חדשה ומתקדמת מהעולם לקהל המקומי, והפעילה במקביל חנות בכיכר מסריק בתל אביב.

עטיפת האלבום, בעיצובו של שביט עצמו, ניכרת במראה הפרוגרסיבי-מינימליסטי שלה, ההולם את המכשור הטכנולוגי המתקדם שבאמצעותו נוצרה המוזיקה בתקליט. היא הודפסה בפורמט נפתח של אלבום כפול, עם קו תזזיתי של גראף הנמשך מקצה לקצה, בצבעוניות המשתנה מאדום לצהוב לכחול על רקע מונוכרמטי של שחור חלק; אותו הדימוי מופיע גם בצד הפנימי של העטיפה, אבל בשחור-לבן. הגראף לקוח מתוך אסתטוגראפים, סדרת הדפסים ששביט יצר באותן השנים, המבוססת על רישום של תגובות פיזיולוגיות של קהל צופים אקראי בעת צפייה בדימויים למיניהם, ביניהם כאלה המאזכרים יצירות מוכרות באמנות הישראלית. שביט תיעד את התגובות באמצעות ציוד ממוחשב, בשיטה של היזון חוזר (feedback), בדומה לרישום של מכונת אמת. כשהוא מופיע על כריכת האלבום – במנותק מההקשר המקורי של סדרת ההדפסים – דימוי הגראף מעלה על הדעת תנודות של תשדורת אלקטרונית. לצורך הדפסת הכריכה עובד הדימוי בטכניקה של דפוס משי, תהליך שהתבצע בבית הדפוס המיתולוגי שוהר במושב בית חרות, שהיה ידוע באיכות ההדפסות שלו ושימש אמנים ומעצבים מובילים באותן השנים, ביניהם דן ריזינגר ודוד טרטקובר.

עם יציאתו של האלבום, בתום מסע הפקה ממושך, לא זכה In Alpha Moodלחשיפה ציבורית משמעותית: אין בנמצא כל התייחסות אליו מצד מבקרי אמנות ומוזיקה בתקשורת ולא נערכו לו השמעות פומביות, כך שנוכחותו נבצרה כמעט לחלוטין מהתודעה הציבורית. שביט מספר שמתוך 500 עותקי האלבום שהודפסו בסופו של דבר, כמות מסוימת חילק לקולגות ולידידים וכמות נוספת נמסרה להפצה מסחרית, שהייתה ממילא מצומצמת בהיקפה. קטעים מן האלבום הושמעו ב"חוויית המחשוב הביולוגי", תערוכת יחיד שהציג בגלריה הלבנה בתל אביב ב-1985 ושכללה עבודות אינטראקטיביות עם ממשק ממוחשב, אך גם אז הייתה התהודה הציבורית של האלבום מינימלית. התייחסות יחידית מוצאים אצל יותם ראובני, שביקר בתערוכה ואזכר את המוזיקה שנשמעה בחלל במילים הבאות: "ישבנו בגלריה הלבנה. בחלל נישאו צלילי יצירה שחיבר עמי שביט. מוזיקה אלקטרונית, אלא מה. מזכירה מוזיקת זן. משהו רחוק. מנפאל מהודו."[2] מאז לא הושמע האלבום בפומבי, לא זכה להתייחסויות נוספות בתקשורת או במחקר וכמעט שנשכח – עד לגילויי העניין המחודשים בו בשנות האלפיים.

היצירה In Alpha Mood לא נוצרה כיצירת אמנות אסתטית גרידא ולא נועדה להיצרך באופן פסיבי, כבדרך אגב. כיתוב שמופיע בגב עטיפת האלבום, במקור באנגלית, מצהיר על כוונותיו הפרגמטיות של היוצר ביחס לציבור המאזינים, ומסגיר את המוטיבציה שלו ביצירת האלבום הניסיוני הזה: "המוזיקה שבתקליט חוברה בהשראת התיאוריה והפרקטיקה של שיטת הביו-פידבק. היא מכוונת להשרות מצב מדיטטיבי של שלווה ושקט, הנקשר בגלי האלפא במוח."[3]ה"ביו-פידבק", שיטה פסיכו-טיפולית שהייתה פופולרית בשנות ה-60 וה-70 בחוגים האלטרנטיביים של חוקרים ומטפלים בתחום הגוף והנפש, משתמשת בתשדורות שמע האמורות לעורר את גלי האלפא במוח – פעילות חשמלית בתדר האמון על ההרפיה והרגיעה של הגוף. מכאן נגזר שמו של האלבום: "בהלך-נפש אלפא". במילים אחרות, היצירה מבקשת לנצל את זמן המפגש בן 35 הדקות בינה ובין המאזינים כדי לייצר שינוי חיובי ולהשפיע לטובה על צרכני היצירה.


[1] לפני מספר שנים מסר שביט את ארכיון הסאונד והמוזיקה הכולל שלו לסמילנסקי, שפועל לעיבודם ולהפצתם של פריטים מתוכו. עד היום הביא להוצאתם של שני אלבומים נוספים של שביט, שלא יצאו בשעתו: ב-2018 יצא האלבום Neural Oscillations and Alpha Rhythms, גם הוא בלייבל Finders Keepers; וב-2019 האלבום Yom Kippur 1973, שיצא בלייבל הבלגי Sub Rosa, המתמחה במוזיקת אוואנגרד וביצירה מוזיקלית עכשווית.

[2] מתוך ראיון עם האמן שהתפרסם לרגל התערוכה. יותם ראובני, "כוכב שביט", ידיעות אחרונות, 3.5.1985.

[3] “[T]he music of this record was stimulated by the theory and practice of biofeedback. It is aimed to create a calm, relaxed, meditative mood associated with alpha brain wave.”

מחקר וכתיבה מדריך יצירה + אוצרות תערוכות עדי אנגלמן

עריכת לשון בעברית ותרגום לאנגלית חמדה רוזנבאום

תרגום לערבית נוואף עתאמנה

עריכת לשון בערבית בגדאד תרגומים

עיצוב גרפי אביב ליכטר

סריקות ודפוס סופרגראף 1979, תל אביב

תצוגה בפסטיבל מוסררה-מיקס (דיספלייסמנט), ירושלים | 28-31 מאי 2019

אוצרי הפסטיבל אבי סבג וורה קורמן

מנהלת גלריה מוסררה איילת השחר כהן

מנהלת לימודים מתקדמים במוסיקה אקספרימנטלית קיקי קרן הוס

תצוגה ב-1:1 מרכז לאמנות ופוליטיקה, נוה שאנן, תל אביב | ספטמבר 2019

מנהל אמנותי מרכז 1:1 עומר קריגר

תודות עמי ודינה שביט (עין הוד), עופר סמילנסקי (אנטוורפן). תודה לוועד המנהל של עמותת מרסל לקידום אמנות ותרבות.

"עמי שביט: מוזיקה אלקטרונית מ-1977" הוא פרויקט בסדרת המחקרים והפרסומים "יצירות מופת באמנות מודרנית בישראל" מבית מרסל.

© מרסל לקידום אמנות ותרבות (ע"ר 580569002)

הפרויקט הופק בסיוע מועצת הפיס לתרבות ולאמנות, משרד התרבות והספורט